ایده "هایپرلوپ" ایلان ماسک چیست و چه ویژگی هایی دارد؟

ایده "هایپرلوپ" ایلان ماسک چیست و چه ویژگی هایی دارد؟، اگر هایپرلوپ ساخته شود، باید بتواند مسافران را در عرض ۳۵ دقیقه از لس‌آنجلس تا سان‌فرانسیسکو ببرد. مسیری ۶۳۰ کیلومتری که با خودرو در عرض ۵ ساعت و نیم طی می‌شود و با قطار جدیدی که می‌خواهند بسازند، در ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه. مثلا اگر ما هم هایپرلوپ داشتیم، می‌توانستیم در عرض ۵۰ دقیقه از تهران به مشهد برویم. مسیری که تازه با ساخت قطار برقی جدید سریع‌السیر، قرار است ۶ ساعته طی شود.

هایپرلوپ ایده‌ی «ایلان ماسک» (Elon Musk) است. همان سرمایه‌گذار بی‌پروایی که در پروژه‌های چالش‌برانگیزی که آینده را می‌سازند سرمایه‌گذاری می‌کند. مثلا او صاحب شرکت «اسپیس ایکس» (SpaceX) است. شرکت فضایی خصوصی که موشک‌های با قابلیت استفاده‌ی مجدد می‌سازد و در کل می‌خواهد سفرهای فضایی را اقتصادی، ارزان و البته تجاری کند. شرکت «تسلا موتورز» (Tesla Motors) هم متعلق به اوست و خودروهای تمام برقی خیلی خوبی می‌سازد. یک بار هم ایلان ماسک می‌خواست با پروژه‌ی «مارس وان» (Mars One) عده‌ای را به مریخ بفرستد و اتفاقا چند ایرانی هم برای این کار انتخاب شدند. با این حال ظاهرا فعلا این پروژه به مشکل برخورد کرده و خبر زیادی از آن نیست.

ایلان ماسک در سال ۲۰۱۲ ایده‌ی «هایپرلوپ» (Hyperloop) را ارائه کرد. هایپرلوپ را می‌توانید قطاری بدانید که با سرعت نزدیک به صوت حرکت می‌کند. چیزی در حدود ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ کیلومتر بر ساعت و سریع‌تر از بیشتر هواپیماهای مسافربری. ماسک گفت که دوست دارد لس‌آنجلس و سان‌فرانسیسکو را با هایپرلوپ به هم وصل کند تا دیگر نیازی به پروژه‌ی قطار گران‌قیمتی که با سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت فاصله‌ی میان این دو شهر را می‌پیماید، نباشد. ظاهرا فاز اول پروژه‌ی ساخت قطار سریع‌السیر کالیفرنیا که این دو شهر را به هم وصل می‌کند، ۶۸ میلیارد دلار هزینه دارد. این درحالیست که ماسک می‌گوید هزینه‌ی ساخت هایپرلوپ بین این دو شهر چیزی کمتر از ۶ میلیارد دلار است. با این حال به نظر می‌رسد که ماسک خیلی خوشبینانه گفته تا به سرمایه‌گذاران انگیزه بدهد.

هایپرلوپ را تونلی تصور کنید که بین دو شهر کشیده شده است. البته یک تونل برای مسیر رفت و یک تونل دیگر برای مسیر برگشت دارد. تونل‌ها سطح مقطع کاملا دایره‌ای دارند و در حقیقت به صورت لوله‌هایی خیلی قطور هستند. در طول مسیر، پایه‌هایی قرار دارند که این تونل‌ها را در هوا نگه می‌دارند. ما به آن‌ها تونل می‌گوییم، ولی در اصل به آن Tube یا لوله می‌گویند. درون این لوله یک واگن قرار می‌گیرد. واگن یا کپسولی که به آن Pod می‌گویند. واگن باید با سرعت بیشتر از ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت در این تونل حرکت کند. به همین دلیل هوای داخل تونل تا حد ممکن خالی می‌شود تا شرایطی نزدیک به خلاء در آن برقرار باشد.

بدین ترتیب مقاومت هوای خیلی کمی جلوی واگن بوجود می‌آید. در عین حال برای کم کردن همین‌قدر مقاومت هم یک مکنده‌ی هوا جلوی واگن قرار داده می‌شود تا هوا را از جلو به قسمت عقب واگن هدایت کند. باز هم برای کم کردن مقاومت و اصطکاک، واگن با کف تونل تماس ندارد و بر روی بالش هوا یا میدان مغناطیسی حرکت می‌کند. در حقیقت واگن در تونل معلق است و در عین حال به همین روش باید از برخورد آن با سقف و دیواره‌های تونل جلوگیری شود. نیروی پیشران واگن‌ها هم از شتاب‌دهنده‌های مغناطیسی یا همان «موتورهای القایی خطی» که در تمام طول تونل نصب شده‌اند تامین می‌شود. کل برق لازم برای هایپرلوپ از پنل‌های خورشیدی نصب شده روی تونل‌ها بدست می‌آید. به هر صورت مسافران درون این واگن‌ها راحت روی صندلی می‌نشینند و با سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کنند تا به مقصد برسند.